Tijdsbesef

Sinds oktober vorig jaar zit ik alweer ziek thuis. Voorlopig ziet het er ook uit dat we nog even zo doorgaan als nu. Ik heb mijn intake gesprek afgelopen vrijdag gehad in het revalidatie centrum, binnenkort bij de revalidatiearts en daarop volgend worden nog wat afspraken gepland voordat de behandeling gestart kan worden.

Door dit alles ben ik op een aantal momenten het tijdsbesef kwijt. De momenten op de dag, kloppen soms niet met mijn gevoel en weekenden en doordeweekse dagen lopen bij mij door elkaar (voor mijn gevoel). Ik moet goed mijn agenda bijhouden en meerdere malen op de dag checken, want anders ben ik het zo weer kwijt en vergeet ik gerust een afspraak.

Ook heb ik veel last van concentratieproblemen. Ik ben erg snel afgeleid en vaak kan ik niet zo goed op bepaalde woorden komen. Dat maakt het soms wel moeilijk in het voeren van een gesprek, maar ook kan dat best lastig zijn met bloggen, zeker als je deze wekelijks op maandagavond wil uploaden. Dat betekend of vooruit werken of goed in je agenda kijken. Dat agenda kijken is ook lastig als je 5 minuten later alweer kwijt bent wat je net hebt zien staan.

Het kan daarom best zijn dat als ik begin met het schrijven ik van de hak op de tak spring, later probeer ik hier dan meer een geheel van te maken. Maar in het begin zal het misschien nergens over gaan, misschien daarna ook nog steeds niet. 😉

Daarbij word ik deze week flink uitgedaagd, want vrijdag werd ons kleine poesje voor het eerst krols. Snow is nu 9 maanden en begon vrijdag flink te mauwen en voor ik het wist was zij op zoek naar een leuk vriendje. Daarbij hebben we natuurlijk onze spring in het veld Skye die onwijs groeit en het hartstikke goed doet, maar ook best wat aandacht vraagt. Om het plaatje compleet te maken begon ons oudste meisje, River van nu 11 maanden, vanmiddag ook haar gedrag te veranderen en weet ik dat zij ook voor de allereerste keer krols begint te worden.

Als we het voor het zeggen hadden, hadden we het wel anders uitgedacht, ik vind de meisjes zo zielig als ze zo op zoek zijn. Je wil ze het liefste de hele dag vertroetelen al weten ze soms zelf niet eens wat ze met zichzelf aan moeten. Dat past wel weer goed bij mij, want als ik het zelf voor het zeggen had, ging ook mijn éígen leven anders dan dat het nu gaat. Ik weet soms ook niet meer wat ik met mijzelf aan moet. Het kan heel frustrerend zijn als je in gedachten van alles wilt doen, maar je lichaam er gewoonweg geen zin in heeft.

We pakken gewoon nog even door, laten ons niet op ons kop zitten en voor we het weten zijn we allemaal weer gewoon onszelf. Daar gaan we tenminste voor. Ook proberen we de structuur weer wat meer terug te vinden, zodat we weer gewoon elke maandagavond kunnen posten. Als ik die maandag niet haal, nou ja dan wordt het weer een dinsdag of woensdag. 🙂

Veel liefs! X.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *