Wat als …

Wat als je hoofd wel wilt, maar je lichaam er totaal de fut niet voor kan vinden. Elk spiertje in je lichaam je pijn doet, verkrampt of in brand staat. Wat doe je dan? Het klinkt allemaal zo ‘makkelijk’ dat ziek thuis zitten, maar het is soms een ware marteling. Vooral voor mijn hoofd. Hoe leg je een ander uit wat je voelt, als je zelf niet eens kan benoemen wat je voelt. Waarom verwacht je dat een ander je begrijpt, als je zelf niet eens écht kan accepteren dat dit nu je situatie is. Wat kan je er aan doen als een ander je niet goed snappen kan, als je er zelf geen eens een uitleg voor hebt. 

Dit zijn de dagelijkse gedachten die rond spoken in mijn hoofd. Dat lichaam dat is één ding, maar dat hoofd wat het niet kan accepteren, begrijpen en/of zich er raad mee weet, dat is soms nog heftiger! Die pijn is er nu eenmaal, maar er mee om leren gaan is ook echt een dingetje. Je zou toch verwachten dat ik met al die uren in bed en op de bank, behoorlijk (mentaal) uitgerust zou moeten zijn. Het tegendeel is eerder waar, helaas. 

Ik lig nachten wakker door de pijn. Maar ook de frustratie maakt je moe. Als je 24 uur hebt om een bepaalde handeling uit te voeren, maar het ja na 3 x 24 uur nog niet gelukt is, dan maakt dat je woedend. 

Waarom het dan niet lukt? Dat kan ik dan weer niet goed onder woorden brengen. Een wasmand oppakken is te zwaar, een wasmand oppakken en een trap optillen is nog zwaarder. 25 keer die trap op moeten lopen voor één of twee kledingstukken, zou ik alleen kunnen als ik tussendoor een uur op een bank boven op zolder zou kunnen ploffen, maar die staat daar niet. Daarbij is de trap oplopen niet alleen een dingetje, nee je moet hem daarna ook weer charmant zien af te glijden. Kortom een ware strijd om die wasmand dus boven te krijgen en het is mij dus al 3 dagen (of meer) niet gelukt. Uiteindelijk moet ik het dan natuurlijk aan Jordy vragen. Maar die heeft er soms ook de pest in. 

Hartstikke logisch, als je al 50 uur gewerkt hebt in een week en je vervolgens ook nog gevraagd wordt te helpen in het huishouden omdat je zieke vriendin die continu thuis is er niet aan toe komt is dat niet altijd makkelijk. 

Zo was dat ook gisteravond onderwerp van gesprek. Wat de sfeer er niet beter opmaakte. 

Het is nu eenmaal zo en af en toe hebben we dan zulke gesprekken, waarin mijn frustratie maar ook zeker dat van hem even onderwerp is. Voor hem zou ik zo graag willen, dat alles al klaar is, netjes opgeruimd, schoon en fris is en dat ik elke avond heerlijk gekookt zou hebben als hij thuis komt. Maar helaas lukt dat gewoon niet. Ik had ons leven toen we gingen samen wonen wel even iets anders voorgesteld. Maar goed in dat leven had ik dan ook die pijnklachten niet gehad! 

Dus als iemand zich nog aanbied om hier het huis weer eens spik en span te maken, een lekkere maaltijd te bereiden en goed gezelschap voor mij en Jordy te zijn, laat mij maar weten! Kunnen we beide best gebruiken 🤪. 

Liefs’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *