Een half jaar verder

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog. Ik weet ook dat ik dit (denk ik) wel vaker zeg of denk en dan telkens weer het plan heb om het vanaf nu echt goed bij te houden. Maar de werkelijkheid is, dat het gewoon tot nu toe niet lukt / gelukt is. Waarom het niet lukt? Dat zal ik vertellen. De eerste gedachte die je waarschijnlijk hebt is; ‘geen tijd (?) is een slecht excuus want jij hebt toch zeeën van tijd nu je zo lang ziek thuis zit’. Het antwoord daarop is, natuurlijk heb ik heel veel tijd waarop ik iets zou kunnen posten, maar de realiteit is, is dat zelfs dat te veel gevraagd is. Soms (vaak) schrijf ik ‘s nachts (want dan ontstaan er ideeën) en dit doe ik dan op mijn telefoon in notitie’s. Op dat moment lijkt het verhaal samenhangend en heel logisch, tot dat ik het ‘s ochtends terug lees en mijzelf afvraag wat ik die nacht geslikt heb om te denken dat dit ‘normaal’ was.

Ik ga van de hak op de tak, spring van het ene idee en verhaal in het andere en als schrijver snap ik er al niets meer van. Laat staan dat een lezer (als die er zijn 😉 ) er nog iets van zal snappen. Daarbij lig ik al een aantal weken ook mentaal een beetje in de knoop. Dat komt doordat ik zo’n twee maanden geleden voor een intake gesprek bij het revalidatiecentrum geweest ben. Dit was de beste keuze van hulpverleners, zij zijn gespecialiseerd in (ernstige) SOLK-klachten en dit sloot helemaal aan op mijn klachtenbeeld. Na een super snelle intake, begon het lange wachten. Het revalidatiecentrum moet een beoordeling maken naar aanleiding van gesprekken en vragenformulieren en een verzoek indienen bij de zorgverzekeraar om een behandeling goed te keuren (en bekostigen). Die goedkeuring heb ik tot op heden nog steeds niet. Hij is al twee keer afgekeurd en er is nu voor de tweede keer een heroverweging gestuurd. De verzekeraar kan niet precies aan mij vertellen waarom ze hem niet goedkeuren, maar de meest voorkomende reactie’s hierop doen wel pijn. Dat komt hard aan en doet mij ook wel wat. In dit geval dus mentaal, kan er ook nog wel bij als de rest van je lichaam dus al zoveel pijn heeft.

Zo schrijf ik deze blog vandaag.

Nu is het weer klaar met klagen, want ik wil juist alles zo positief mogelijk bekijken, al gaat het soms wat lastiger. Gelukkig hebben we weer een mooie tijd om naar uit te kijken. Ik houd van de zomer, het heerlijke weer, langer licht, aangenamere temperaturen en samen zijn met vrienden en familie. Oké dat laatste kan het hele jaar door, maar in de zomer lekker barbecuen of spontaan nog even naar het strand, motorrijden of een ijsje halen (of alles gecombineerd) daar kijk ik echt weer naar uit. Ja zoals het nu met mij gaat, gaat ook dat niet allemaal maar er zijn wel wat dingen waar ik van kan genieten. Nu bijvoorbeeld; het zonnetje schijnt heerlijk en de temperatuur is aangenaam. In plaats van in de donkere woonkamer naar een televisie te staren of te slapen, zit/lig ik nu heerlijk in de tuin dit te schrijven. Het zonnetje schijnt en voelt aangenaam op mijn lichaam.

Een half jaar geleden, toen de hele situatie begon, had ik niet gedacht er nu nog zo bij te zitten. Ik dacht hooguit een weekje thuis te zitten en dan weer volop aan het werk te kunnen. Nou dat had ik dus even mis, maar sinds een paar weken ga ik wel weer naar mijn werk. Twee keer in de week een uurtje per keer werken. Ik hoop dat ik snel een goedkeuring krijg en mijn behandeling kan gaan beginnen, zodat ik ook daarbij/daarna mijn werk weer kan gaan opbouwen, want dit duurt toch wel heel lang.

Genieten van de zon.

Mijn leven is nu niet zo heel spannend en er dus ook weinig ‘nieuws’ te vertellen, maar mochten jullie nou leuke suggestie’s hebben waar je meer over wilt weten. Laat het mij dan zeker weten, dit kan door een reactie hieronder te plaatsen en wie weet blog ik dan snel over iets wat jij hebt voorgesteld. Voor nu heel veel liefs en ik hoop dat jullie allemaal kunnen genieten van dat heerlijke zonnetje wat vandaag schijnt. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *